دیروز ظهر حدود ساعت 2 بعد از کلی کلنجار رفتن با مردم در این وضعیت بد اقتصادی و رکود بی سابقه به خانه امدم تا خیر سرمان ناهاری بخوریم و اندکی استراحت کنیم و برویم دنبال کارمان وارد منزل که شدیم همسر مهربان با رویی گشاده به پیشواز آمد و فرمودند دستهایم را بشویم و بیاییم برای نهار ، سر میز ناهار از همسر مهربان تقاضا کردم تلویزیون را روشن کند تا در حین صرف ناهار اخبار را هم ببینیم موضوع اخبار  که طبق معمول جنگ غزه بود.ولی چشمتان روز بد نبیند همین که لقمه اول را  به دهان گذاشتم یک ادم که بر اثر حمله اسرائیل پاهایش قطع شده بود جلوی تصویر ظاهر شد لقمه اول را زهرمارمان کردیم لقمه دوم را با دیدن کودکی که نصف بدنش سوخته بود خوردیم و لقمه های بعدی را با دیدن مادری که بر سر جنازه ی سه کودکش ضجه می زد صرف کردم

آنقدر اعصابم خراب شد که دیگر از خیر نهار گذشتم  و  ماتم کده را خاموش کردم من واقعا نمی دانم هدف آقایان برای نشان دادن این صحنه های دلخراش چیست ؟  ایا کمکی از دست ما بر می آید؟ آیا با دیدن این تصاویر مردم کاری می توانند بکنند؟ چه می خواهند از جانمان مگر در این مملکت کم ادم روانی و غیر نرمال وجود دارد که می خواهند با دیدن این تصاویر عده ای دیگر را هم به آن اضافه کنند من نمی دانم اگر بنا باشد این جنگ 6 ماه دیگر طول بکشد ما باید تا شش ماه دیگر تن بی سر و چشمهای از حدقه بیرون زده ببینیم؟

اصلا مگر این تصاویر برای ما تازگی دارد مگر خودمان کم مصیبت داشته ایم اگر مسئولین محترم از یادشان رفته است ما هنوز کاملا یادمان هست ما هنوز مادرانی را که به دنبال عزیزانشان ناله می کردند  از یاد نبرده ایم هنوز آن خوابهای وحشتناک شبانه را از یاد نبرده ایم هنوز صدای آژیر قرمز لعنتی در ذهنمان هست و هنوز که هنوز است شنید صدای آژير حتی از تلویزیون تنمان را می لرزاند. من هنوز مادری را می شناسم که با هشتاد سال سن جلوی عکس دو پسر شهیدش می نشیند و قربان  صدقه پسرانش می رود که اگر بود نوه اش همسن فلان پسر اقوام بود و اگر آن یکی بود الان در پیری عصای دستش بود. ما هنوز از مصیبت جنگ خلاص نشده ایم .هنوز مجروحان و جانبازان جنگ خانمان سور هشت ساله جلوی چشممان هستند.
ما هنوز تششیع جنازه عزیزانمان را از یاد نیرده ایم هرچند کشتار فلسطینیان محکوم است اما اگر غزه 20 روز است که در اتش است ما مصیبتی 8 ساله  را پشت سر گذاشته ایم. با چند صد هزار شهید و چند صد هزار مجروح. راستی آن زمان چه کسی دلش برای ما سوخت؟چه کسی برای مظلومیت ما تظاهرات کرد

واقعا نمی دانم با پخش این تصاویر مسئولین محترم به دنبال چه هستند نمی دانم چه چیز نادانسته ای را می خواهند به ما یاد بدهند.می خواهند چه چیز را در ذهنمان زنده کننده .نمی دانم ، ولی هرچه هست تقاضا می کنم. خواهش می کنم ملتمسانه می خواهم اگر قصدشان این است که اینگونه اعتقادتمان را حفظ کنند اگر می خواهند مومن تر  شویم لطفا برای حفظ اعتقاداتمان این ته مانده اعصابمان را خراب نکنند.